Marijke Franssen

 
Mijn boek

Home
Up
Misbruik
Taxi
Mijn boek

 



 

Mijn boek

Vol verwachting keek in naar de zware doos die ongeopend op de eetkamertafel stond. De doos met ‘kostbare’ inhoud. De doos met daarin veel exemplaren van mijn lang verwachte boek. Geconcentreerd begon ik de tape los te peuteren en opende het pakket. Voorzichtig nam ik het eerste exemplaar in handen: mijn boek, ‘mijn kind’, dat eindelijk ‘geboren’ was.
De zon scheen uitbundig (hoe kan het ook anders) op de dag dat de presentatie van mijn boek ‘Zonnige schaduw’ tijdens de Supportbeurs (juni 2010) een feit werd.
Er waren bloemen, we aten taart en de eerste traantjes vloeiden. Iedereen was blij en ik in het bijzonder. Ik ontving felicitaties en lieve cadeaus waaronder een doorschijnende pen, gevuld met gouden vloeistof: mijn symbolische gouden griffel!
Al vrij snel kwamen de eerste enthousiaste en hartverwarmende reacties. Mijn boek werd geprezen om zijn mooie, kleurrijke omslag en het goed leesbare lettertype. Om de toegankelijke en pakkende manier waarop de columns geschreven zijn. Om de goede balans tussen humor en ernst waardoor het, ondanks de diepzinnigheid, niet als zwaarmoedig wordt ervaren. Er was een lezer die er de woorden ‘ontroerend, puur en krachtig’ aan gaf. En er was de lezer die volstond met het veelzeggende woord ‘kippenvel’.
Ontroerd was ik door de berichten waarin mensen hun dankbaarheid uitspraken. Dankbaar voor het feit dat ik woorden had kunnen geven aan datgene waarvoor zij zich al jaren schaamden en er niet over spraken. Zaken die als bedreigend werden ervaren en die bij hen hadden geleidt tot vermijdingsgedrag.
Mijn verhaal bood (h)erkenning en bracht hen dichterbij een manier om er mee om te leren gaan.
Nooit had ik kunnen dromen dat de MS me nog eens iets goeds zou kunnen brengen. Maar nu mijn boek zijn weg in ‘de wereld’ begint te vinden en ik zelfs van artsen te horen krijg dat mijn geschreven materiaal bij hen tot nieuwe inzichten leidt, kan ik niet anders dan blij en dankbaar zijn.
Blij dat ik ‘de grote drempel om zo veel van mezelf te geven’ genomen heb en dankbaar voor de manier waarop dit ontvangen wordt.